Onirogen to książką, która niczym film, ma swoją ścieżkę dźwiękową. To również powieść szkatułkowa, w której odnajdziemy liczne wątki; obyczajowe, nawiązujące do palących współcześnie problemów; historyczne, przenoszące nas w różne jej miejsca na osi czasu; oraz magiczne, bez których ta opowieść nie miałaby prawa istnieć.
Onirogen to senny portret kobiet na przestrzeni kilku pokoleń: babć, matek, córek, żon, kochanek, wiedźm, kobiet naznaczonych patriarchalną tradycją, kobiet splecionych niewidzialną przędzą umiłowania tego, co pogańskie, bliskie natury i nieoczywiste.
Jeśli zastanawiałaś się kiedyś, czy jest w Tobie coś z wiedźmy, po przeczytaniu tej książki na pewno to poczujesz. Onirogen poruszy każdą, w której tli się iskra jednego z miliona stosów; każdą, której dzika dusza buntuje się przeciwko kajdanom wszelkiej maści; i wreszcie każdą, która wie, że nie wolno milczeć, kiedy setki lat temu nasze pramatki płonęły w imię wolności, wiedzy i prawdy.
Onirogen jest powieścią obyczajowo-historyczną, w której przeplata się kilka wątków dotyczących: kobiet, feminizmu i bycia wiedźmą. Ale nie jest to powieść tylko dla kobiet. Mężczyznom też się podoba!
Akcja powieści rozgrywa się głównie w Polsce i toczy się pomiędzy miasteczkiem W. (Wągrowiec) i B. (Babimost), a także wsią Kolsko i mniejszymi miejscowościami. Kluczowe w fabule są dwa wątki: współczesny – Igi, oraz przeszły – Marianki (rozgrywający się od 1920 roku).
Iga, chcąc poznać historię swojego rodu, przeprowadza własne badania historyczne, a także pisze (zainspirowaną wynikami poszukiwań) powieść. Z kolei Marianka, ciotka Igi, jest wiedźmą. Kobieta ma dar śnienia, który przekaże Idze. Powieść uzupełniają: listy Marianki do jej partnerki Franki, niewysłane listy Igi do Marianki, relacje z procesów czarownic, wizje Igi oraz jej wspomnienia, skupiające się na relacji z innymi kobietami z rodziny.
Historia Igi, niezależnej kobiety i artystki, to opowieść o inicjacji. Zaczyna się w momencie, kiedy kobieta na cmentarzu spotyka Dolores – bezdomną, która jest uważana za szaloną. To właśnie Dolores mówi Idze, że ta ma zacząć swoje poszukiwania. W efekcie bohaterka znajduje w papierach babci korespondencję prowadzoną przez Frankę i Mariankę, a przy tym odkrywa, że kobiety były parą. Iga kontynuuje więc poszukiwanie swoich korzeni, a ułatwiają jej to wizje, których doświadcza w trakcie szamańskiego masażu, własnych medytacji i snów.
